မျောက်မင်းနှင့် အမဲလိုက်သမား

မျောက်မင်းနှင့် အမဲလိုက်သမား

ရှေးရှေးတုန်းက ဟိမဝန္တာတောင်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်ကြီးထဲ၌ မျောက်မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူ၏။ ထိုမျောက်မင်းကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး၊ မိမိ၏ သားမွေး မျောက်များကို အလွန်ဂရုစိုက်၏။ မျောက်မင်းကား သစ်ပင်ပေါ်၌ နေထိုင်ပြီး၊ သစ်သီးသစ်ဖုများကို စားသောက်လေ့ရှိ၏။ တစ်နေ့သော် အမဲလိုက်သမားတစ်ဦးသည် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်လာ၏။ ထိုအမဲလိုက်သမားကား အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး၊ တိရစ္ဆာန်များကို သနားကြင်နာခြင်း မရှိ။

အမဲလိုက်သမားသည် မျောက်မင်းကို မြင်လျှင် အလွန်အံ့ဩတော်မူ၏။ မျောက်မင်းကား အလွန်တင့်တယ်လှပပြီး၊ အလွန်ကြီးမားသော ကိုယ်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်၏။ အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်းကို ဖမ်းဆီးရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အမဲလိုက်သမားသည် မျောက်မင်းကို ဖမ်းဆီးရန် ထောင်ချောက်များ ဆင်၏။ မျောက်မင်းကား ထောင်ချောက်ကို မသိရှိဘဲ၊ သစ်သီးများကို စားသောက်ရင်း ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလေ၏။

အမဲလိုက်သမားကား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တော်မူ၏။ “ငါကား အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းကို ရရှိပါပြီ။ ငါကား ဤမျောက်မင်းကို ရောင်းချပြီး ကြွယ်ဝချမ်းသာမည်” ဟု ဆို၏။ အမဲလိုက်သမားသည် မျောက်မင်းကို ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်၍ မိမိ၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ မျောက်မင်းကား အလွန်ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကို ခံစားတော်မူ၏။

သို့သော် မျောက်မင်းကား မာန်မာနကြီးမားသော သူမဟုတ်။ မျောက်မင်းကား သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ကို အမြဲတစေ ထားရှိ၏။ ထို့ကြောင့် မျောက်မင်းသည် အမဲလိုက်သမားကို ပြော၏။ “အရှင့် အမဲလိုက်သမား၊ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ကို အဘယ်သို့မျှ မထိခိုက်ပါ။ အကျွန်ုပ်ကား သစ်သီးသစ်ဖုများကို စားသောက်ပြီး၊ မိမိ၏ သားမွေး မျောက်များကို ဂရုစိုက်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ကို မည်သို့မျှ ဒုက္ခမပေးပါ။ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ကို တောင်းပန်ပါ၏။”

အမဲလိုက်သမားကား မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင် အနည်းငယ်မျှ သနားခြင်း ခံစားတော်မူ၏။ သို့သော် အမဲလိုက်သမားကား မိမိ၏ စီးပွားရေးကို မစွန့်လွှတ်လို။ “အရှင့် မျောက်မင်း၊ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ကို အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းအဖြစ် မြင်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ကို ရောင်းချမည် ဖြစ်၏” ဟု ဆို၏။ မျောက်မင်းကား မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မိမိ၏ အဖြစ်ကို လက်ခံတော်မူ၏။

ထိုအချိန်၌ပင် ဟိမဝန္တာတောင်ကြီး၌ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်ပျက်လာ၏။ မျောက်မင်း၏ သားမွေး မျောက်များသည် မိမိတို့၏ ဘုရင်ကို ဆုံးရှုံးသွားကြောင်းကို သိရှိကြ၏။ ထိုအခါ မျောက်အုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် စည်းဝေးကြ၏။ “ငါတို့၏ ဘုရင်ကို ငါတို့သည် ပြန်လည် ကယ်တင်ရမည်” ဟု ဆုံးဖြတ်ကြ၏။ မျောက်အုပ်ကြီးသည် အမဲလိုက်သမား၏ အိမ်သို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။

မျောက်အုပ်ကြီးသည် အမဲလိုက်သမားကို ဝန်းရံကာ၊ “အရှင့် အမဲလိုက်သမား၊ အကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုရင်ကို အကျွန်ုပ်တို့အား ပြန်လည် ပေးအပ်တော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်တို့ကား အရှင့်ကို အဘယ်သို့မျှ မထိခိုက်ပါ။ အကျွန်ုပ်တို့ကား အရှင့်ကို အသီးသီး ပေးအပ်ပါမည်” ဟု ဆို၏။ အမဲလိုက်သမားကား မျောက်အုပ်ကြီး၏ အရေအတွက်ကို မြင်တော်မူလျှင် အလွန်ကြောက်ရွံ့တော်မူ၏။

အမဲလိုက်သမားသည် မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မျောက်မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။ မျောက်မင်းကား မိမိ၏ သားမွေး မျောက်များနှင့် အတူတကွ ပြန်လည် ရောက်ရှိ၏။ မျောက်မင်းကား မိမိ၏ သားမွေး မျောက်များကို ချီးကျူးတော်မူ၏။ “ငါတို့၏ သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်နှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကြောင့် ငါကား လွတ်မြောက်ပါ၏” ဟု ဆို၏။ ထိုနေ့မှစ၍ အမဲလိုက်သမားကား မိမိ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို နောင်တရပြီး၊ တိရစ္ဆာန်များကို ဂရုစိုက်တတ်လာ၏။